نی نی جونی ما

چه اصراري دارند اين بزرگترها که وقتي يه کوچولو رو ميبينند بگن که شبيه يکيه، يکي ميگه شبيه فلانيه، اون يکي ميگه شبيه يکي ديگه است. اي بابا ما ني ني ها شبيه خودمونيم. منحصر به فرديم. خيلي ها ميگن من شبيه بابايي هستم. بعضي ها هم که مامان ميگه" خيل آدم حسابيند"، ميگن که من شبيه مامان هستم. مامان هم ميگه الان همه ميگن زهرا شبيه باباشه اما من ميبينم که موهاش، نگاهش،بيني اش، حالت صورتش، گونه هاش همه شبيه منه . حالا وقتي بزرگ بشه همه ميبينند چقدر شبيه منه. امروز مربي مهد وقتي خاله زهرا رو ديد گفت: اين کيه ؟ خاله اشه. زهرا شبيه خاله اشه. و الان لابد خاله زهرا تو آسمون هاست. مامان جون ميگه من يه جورايي شبيه دايي حسينم هستم. انصافا ً يه عکس از بچگي هاي دايي رو مامان نشون داد اول فکر کردند من هستم...

اما باور کنيد من يه انسان منحصر به فردم يه بار که گفتم . لطفا نه منو با کسي مقايسه کنيد و نه اينکه دنبال شباهت من با بقيه باشيد. هر ني ني که به دنيا ميآد يه ني ني منحصر به فرده و شبيه خودشه...